فلک، چند نالم زدردِ فراق ***              دلم خون شد از دوری اشتیاق

الهی نباشد به دار فنا ***                  به درد یتیمی کسی مبتلا

که گیرد مرا از وفا در کنار؟ ***             کند پاک از گیسوانم غبار

بگویم به او شرح غمهای خویش ***    نمایم به او زخم پاهای خویش

بگویم ببین صورتم را که چون ***        زسیلیّ دشمن شده نیلگون

از این درد و غم «ذاکر» خسته جان *** کشد هر دم از سینه آه و فغان