شد تن رنجور من دور از تو مشتی استخوان***سایه دولت چرا از من گرفتی چون هما

تا تو را سازد خبر از درد هستی سوز من *** رازها هر شب زسوز سینه گفتم با صبا

از دل و جان گشته ام شرمنده احسان او *** زآنکه کرد آگه زحالم پیک مشتاقان تو را

از جفای دشمن دون عقده ها دارم به دل *** گوش بگشا بر حدیثم تا بگویم ماجرا

گوشه ویرانه شد مأوا مرا از جور دهر        *** خاک تیره بسترم گردید و خشتم متکا

تا شدی دور از برم گشتم اسیر درد و غم *** آمدی اکنون شدم از محنت هجران رها

تا تو رفتی از برم، بر خوان من از بهر قوت *** اشک گلگون است آب و پاره های دل غذا

آمدی افروختی کاشانه ام را همچو شمع *** من برآنم تا کنم پروانه آسا جان فدا