گفت محمد که ز دشت بلا                             بی‌سر آرند حسین مرا
ای لب تو تشنه‌ترین غنچه‌ها                          کرده غمت با دل خونم چه‌ها
دل خوشی و عشق نگردند جمع                     شاهد من آتش و اشک است و شمع
طوطی اگر در قفس آئینه داشت                      چلچلة ما غم دیرینه داشت
غصه حریف دل مشتاق نیست                        هرکه کند شکوه ز عشاق نیست