دست های بریده را ، بوسید و

به آسمان داد ، شب

از شیهه ی اسب تو

از سجده ی اسب تو...

 

پروانه ها  ،  شما اینجا چه می کنید ؟!

 

ذالجناح ، بالا رفت بالا

 بریده ها را ، دست خدا داد

حالا هی شب ها  میخانه می زنم بالا

گاهی  به خیابان

به رگ های خشکیده ی آب می زنم ،

                      سایه ی درختی ام را آتش

هر چند پرنده های کوچک اینجا آزمایش می شوند

در پیراهنِ اشکی که کوثر ،

چادر به سر کرد ، گفت :

پیاله های پنجه ی عباس ام کو؟

صحرا که سوخت از داغ لبانش  ،

                                                    مادر

هی پیاله می زنم بالا هی اشک

حالا که حالم را ،  هوا را

پروانه ها ، می سوزند

ای وقتِ گرفتاری

ای گوشه ی تنهایی ...