درودی  مثل  رودی     تشنه   نوشیدن  دوری

سلامی  مثل سیمی  حسرت مضراب سنتوری

 

قطار سربه دار ! آنک  مغول ها رنگ می بازند

مبادا   بگذری   بر  سبزواری   بی  نشابوری

 

 دلم می خواست در   آبادی  تاک  آنقدر بودم

که  می دیدی    خرابم  کرده  ناز چشم  انگوری!

 ** 

بغل  وا کرده ام  بر  بامداد  برق  دندان ها

شبیه     بره ای  معصوم    بر   لبخند   ساطوری

 

نگاهش کن  که  بردیوار  مردم   می برد  گندم

چه  سنگین  است این  از شانه بالا رفتن موری !!

 

دلم می گیرد از خوکان  که می خواهند ازشاعر

بریزد   باز  هم   شعری   به  پای   سکه   زوری

 

بساط  فقر و  ناچاری  پراز  توجیه  گمراهی است

خدایا ریشه کن  کْن هست  اگر  انسان   معذوری

 

 خدایا کربلا و گیر و دارش  پشم حلاجی است 

تو گویی نه حسینی بوده   و نه  هیچ  منصوری ؟! 

 

خدارا  نیز خواهد  کشت   این  آدم  به آسانی

شریحی می شود   قاضی  و  خواهد داد دستوری !

 

 اگر  می خواهدم تا  از سیاهی شعر بنویسم

مرا    معذور دار    از   بی سوادی های   ماموری !  

 

 به قطع دست وسر مارا چه می ترساند او؟ باری

چه خواهد گفت  اگر  گل کرد   عباس سلحشوری!

** 

نثار  چشمهای   کور   بی  ذوقان  زورآور

سرودم  چند بیت  دیگری  بی هیچ  منظوری !!