باد  ، مادر جن ها
فرزندانش را به دشت آورده بود
و از سر بریده  بالای نیزه
                      مدام  اجازه جنگ  می گرفت
باد ، همان پیر زنی  که با آدم و حوا به دنیا آمد
تنها کسی بود که در لحظه
هم کنار سرِ بی بدن گریه می کرد
هم کنار بدنِ بی سر
پیر زن طوری می وزید  و
                   موهای بالای نیزه را تکان می داد
که انگار نه انگار
روحی از بدن جدا شده است
جن ها تا زانو در خون فرو  رفته بودند
      تا کمر در تاسف
     تا گردن در بغض های  ترکیده مادرشان
فرشته ها دسته دسته
از بهشت بیرون آمدند
و دوتا یکی
جن ها را از واقعه
بیرون  می بردند