تشنه ام ، مثل کاروانی خسته

               که از پس راهی طولانی   

                    در کویر خاک و خاکستر

                            به برکه ای خشک می رسد

خشک، مثل دستهای ترک خورده ی پدرانمان

                  مثل لب های تاول زده ی برادرانمان  

                                         خشک، مثل چشمهای من

                                                               ... چشمهای تو

وقتی مقتل علی اکبر را می خوانند

                   ودر تب و تاب گریه می سوزیم

                                              اما دریغ از بغضی

                                                             ..دریغ از اشکی