آبشاری از غم و اندوه و خون                     می تراود زین سپر نیلکون

راس خورشید است بر بالای نی !              می پرد رنگ از رخ سرخ جنون

کربلا چون با عطش هم سطح شد             تشنگی از سطح دریا شد فزون

چون تحجی می کند نام حسین                می شود سیمای لاله، لاله گون

نام تو تکرار امواج غرور                              در تنین بحر پر شور درون

برکه ی امید می سوزد ز درد                     چشمه ی خورشید می خشکد کنون

عقل کی هوشیاری خود بازیافت                زین تف تبدار و صحرای جنون

سینه ی دریا و چشم آسمان                    زین سبب پیوسته باشد نیلگون

باز ایام محرم میرسد                               شور عاشورا دما دم می رسد

وای من خورشید بی سر می شود             امتی بی یار و یاور می شود

 سرو های راست سر خم می کنند            نخل های سبز بی بر می شود  

ظهر عاشورا است پر پر غرق خون              جسم هفتاد و دو پیکر می شود

می رمد تنها ز میدان ذوالجناح                   دل شکسته ، دیده اش تر می شود

 صبر زینب ، خون رنگین حسین                 نقش بند لوح باور می شود

سینه ی سبز زمین می پژمرد                   چهره ی کیتی مکدر می شود

می نشیند نسترن در سوگ یاس              یاسمن صد بار پرپر می شود

باز ایــام محــرم میرســد                           سوز عاشورا دما دم می رسد