میلاد امام سجاد(ع)

سجاده ات را به وسعت تمام هستی گسترده ای تا هرچه عبادت و راز و نیاز است سهم تو باشد. هرکس را از دنیا بهره‌ای است و بهره‌ی تو سجده‌های طولانی و استغاثه‌هایی است که دربرابر محبوب و معبودت داشتی و چه اندوخته‌ای بالاتر از این.

سهم تو، مناجات و راز و نیازهایی است که انسان را به خدا می رساند و بال‌های پروازی است که خاک را به افلاک پیوند می زند.

اگر صحیفه سجادیه‌ات نبود ما به کدام زبان آشنا با خدای خویش سخن می‌گفتیم و با چه رو و آبرویی پیش چشمان او می‌ایستادیم.

اگر زمزمه‌های عارفانه‌ات جان هستی را نمی نواخت، چه کس می‌دانست چگونه باید با خدای خویش راز گوید و نیاز خواهد.

در مناجات‌های عاشقانه و خاضعانه‌ات محبوب را می‌توان دید و وجودش را حس کرد و آنگاه جرأت گفتگو با او را پیدا نمود.

اگر تو نبودی ـ سجاد ـ اگر زمزمه‌های تو نبود فضای بین ما و معبود فضایی بی روح و بی معنا بود و حرفی برای گفتن باقی نمی‌ماند.

ابوحمزه‌ات اوج عشق بازی با معبود و مکارم‌‌الاخلاقت درس درست زیستن است.

هیچ چیز تو را از او جدا نمی‌کرد حتی آنگاه که به نماز ایستاده بودی و ماری به پایت پیچید و پایت را گزید و تو بی‌اعتنا به آن‌همه درد به راز و نیازت ادامه دادی تا از آسمان ندا رسید "انت زین‌العابدین".  روز ولادت تو روز اتصال انسان به خداست و روز تولد راز و نیازها و سجده هایی خالصانه برای معبود. درود خدا برتو که میراث دار عظیم‌‌ترین حادثه تاریخ انسان ـ کربلا ـ هستی و سلام بر تو و خطبه‌های آتشین ستم کوبت.