سلام بر مـاه مُحَرّم ، سلام بـر اشکِ دَمادَم
سلام بر روضه یِ گودال
***
سلام بر کُشته یِ بی سر ، سلام بر گریه یِ مادر
سلام بر کعبه یِ آمال
***
سلام بر ناله یِ خاموش ، سلام بر شعر سیه پوش
سلام بر نوحه یِ امسال
***
 بـارِ دگر بـزمِ عزا پا گرفت
رنگِ سیه جامه یِ دنیا گرفت
بـار دگـر شیعه  غریبانه در
گوشه یِ ماتمکده مأوا گرفت
ماه پُر از غم      ماه مُحرّم
***
مسجد ومنبر بـه فغـان آمده
قلبِ پُـر از غصه به جان آمده
پیر و جوان بـا گِلِ ماتم به  سر
نوحه گـر وسینه زنـان آمده
ماه پُر از غَم      ماه مُحرّم
***
هـر طرفی مرثیه ای جـانگداز
پُـل زده از کربُبـلا تـا حجـاز
بر سر هر کوی و  به هر پشتِ بام
پُـر شده  از بیـرقِ  در اهتـزاز
ماه پُر از غَم      ماه مُحرّم
***
هیئتیـان طبلِ عـزا رویِ دوش
از سرِ شب تا به سحر در خروش
حرفِ همه  تشنـه لبان  این بُوَد
زمزمه کن نـامِ حسین و  بِنوش
ماه پُر از  غَم      ماه مُحرّم
***
طی شده یک ماه و مُحرّم رسید
فصل عزاداری و  مـاتم رسیـد
ناله بـرآریم و فغان سـر دَهیم
مـاهِ غمِ حضرت خـاتم رسیـد
ماه پُر از غَم      ماه مُحرّم
***
خاکِ عزا بر سر و آتش به جان
خون چِکَد از چشمِ تـرِ شیعیان
ذکرِ مصیبت چو  رَوَد ، می رَوَد
تـا بـه فَلَک آهِ امـامِ زمـان
ماه پُر از غَم      ماه مُحرّم
***
مـا همگی بنـده و مولا حسین
مـا همگی قطره و  دریا حسین
دستِ« سیه پوش »تو خالی مباد
ای همه یِ‌ هستیِ زهرا ، حسین
ماه پُر از غَم      ماه مُحرّم

آذرماه 1390  ه ش