روزانه های یک شمشیر

 

                                     ۱۰/۱/۰۰۶۱ 

شبنم

شبنم و شمشیر

شبنم و صبح و شمشیر

نه

این ابتدای یک شعر نیست

من شمشیر گمنام ترین سرباز میدانم.

تشنه نیستم

در نیمه های مهر

در نیمه های ماه

لب .... ریزم

از شبنم

سرشارم از بصیرت اشیا

پس بی نیازم

از نور این روزن

که تابیده در خیمه

                    در من

چه شبی بوده دیشب

که اکنون پیچیده در هوا

گرمای دعا در خنکای صبح

دیشب شب بلوغ انابه

اکنون سکوت گرم خطابه

مشتی پر فرشته در این جا

بالا که رفته اند دعاها

اکنون که صبح، صبح تماشاست

حتما بهشت پشت همین جاست

می بینم:

آن سوی میدان را

                   زمان را

می بینی:

چند لحظه مانده به خورشید

چقدر مانده تا آه

                  تا قتلگاه

 من هنوز خنکای صبح را 

در قبضه دارم

و دارند دست می برند در قبضه ام

پس دیگر نمی توانم......