زبان حال قاسم با عمو

من خُم مِی پرستم          کزجام باده مستم             ساقی بگیردستم             افتاده ام من ازپا

مست خُمی نهانم           زنده ازاوست جانم           دُردی کشی عیانم            شیدا منم  شیدا

ازباده زنده هستم          برگِرد خُم نشستم             مست ازمِی الستم            چشم تو باده ما

ساقی مرا امان ده         گِرد خم آشیان ده            جام ازخُم نهان ده    قاسم نما تو احیا             

بین زار و دل پریشم     بی خود نما  ز خویشم       مِی خوارگی است کیشم    دینم نما توامضا

روز و شبم به مِی شد     عمرم به باده طی شد       مشتاقی ام به پی شد        برخُم بده مرا جا

رسوای خاص وعامم      برباده شد اساسم        جزمِی نمی شناسم      مستم به مِی سرا پا    

ساقی مِی پرستان        سالارجام دستان        مِی بخش وجان توبستان    برمن دری توبگشا

 ساقی تویی امیرم      مِی خواره ای حقیرم         درجمع خود پذیرم        لطفی نما تو مولا

بنگرغریق دردم       ازغصه روی زردم         دورت عمو بگردم        عشق منی تو تنها