بوي خطر

باز برون آمده ماه از نقاب                   بس كن و بيهوده متاب آفتاب

زهره زهرا قمر آورده باز                      از همه شوريده تر آورده باز

آمده ماهي كه هزار آفتاب                  پيش بلنداي حضورش شد آب

عرش خدا زيور از او يافته ست             ساقي ما ساغر از او يافته ست

آنكه شد افلاك گرفتار او                      خواجه لولاك گرفتار او

آنكه رخش شعله شد آفاق را              خاك نشين ساخته نه طاق را

ديده گشود آن گل نيلوفري                   پيش رخش شمس و قمر مشتري

چشم خدا  محو تماشاي او                  سر و گرفتار بلنداي او

ساقي ميخانه ي دين آمده ست            عرش نشيني به زمين آمده ست

ساغر و پيمانه مهيا كند                       يك دل ديوانه مهيا كند

تا كه صميمانه به نامش كنيم                 از سر اخلاص سلامش كنيم

فاطمه را نور دو عين آمده                     پاي بكوبيد حسين آمده

                                                 ***

بستر او دامن پيغمبر است                         فاطمه از هر دو پريشان تر است

اشك خدا ريخته بر دامنش                         شعله زد آن اشك به پيراهنش

دارد از آينده خبر مي دهد                           در غم او مرثيه سر مي دهد

طاقت زهرا به سر آند دگر                            گفت كه جانم به فدايت پدر

بر دلم از گريه زدي نيشتر                           آه نسوزانم از اين بيشتر

حرف بزن ناله چرا مي كني                        دامن صبر از چه رها مي كني

ناله چرا گريه چرا شاد ياش                         شاد تر از عالم ايجاد باش

اي كه سرا پاي تو نوراني است                    ديده ات از بهر چه باراني است

                                                             ***

عاقبت آن گل سخن آغاز كرد                        در غم او مرثيه اي ساز كرد

گفت ز بالا خبر آمد مرا                                 كرب و بلا در نظر آمد مرا

زين سبب از خويش برون گشته ام                راهي صحراي جنون گشته ام

كرب و بلا بوي خطر مي دهد                         ياس در آن معركه سر مي دهد

تيغ جدا مي كند از تن سرش                         كشته شود در بر او اكبرش

شمع وجودش شود آب اي دريغ                      بر لب درياي سراي اي دريغ

آتش داغش شررم مي زند                             شعله به چشمان ترم مي زند

دامن صحرا كفنش مي شود                          نيزه رها سوي تنش مي شود

دامنش آغشته به خون مي شود                    عقل گرفتار جنون مي شود

                                                      ***

آتش مرثيه كه افروختند                                 حضرت زهرا و علي سوختند

آه عجب مجلسي آماده شد                            اشك علي يور سجاده شد

پيكر زهرا تب ماتم گرفت                                 محفلشان رنگ محرم گرفت

                                                       ***

طفل علي غنچه لب باز كرد                             در بر مدر سخن آغاز كرد

گفت خوشم با غم فرداغي خويش                    شادم از آينده زيباي خويش

  تيغ بگو تا بپذيرد مرا                                     تنگ در آغوش بگيرد مرا

اين منم اينگونه پذيراي او                                تشنه بوسيدن لبهاي او

جام لبش شعله ورم مي كند                           از همه ديوانه ترم مي كند

تيغ بگو تا ننمايد دريغ                                     وعده حق را كه نشايد درنگ

اين همه تاخير سزاوار نيست                           دوري شمشير سزاوار نيست

سينه گشودم كه بخواهي مرا                          مي كشد اين چشم به راهي مرا