افق در دامنش خون شفق داشت            چمن بر برگ گل ، مرآت حق داشت
كسي از دور مي آمد كــه با خــود            سر خورشيد را تـــــوي طبق داشت

گلي تنها تر از ياس جوان نيست           شميم لطف در خون خزان نيست
بــــراي لاله هاي كــــربلايـــــي            كسي مانند زينب مهربان نيـست