۱
بلندی
چنان بلند
که سر در ابرهای افسانه ای برده ای
و جهان
چون دشتی فرو تن
به پایت افتاده است.

۲
ناگاه در گودال غروب کردی
شب شد
و بغض پشت بغض
در گلوی جهان پیچید
کوهها سر به فلک کشیدند.