ما تشنه‌ايم...

اي سُكرِ آيه‌هات به سَر‌مستيِ صِدات!

اي چشم‌هات مَعني و لب‌هات آيه‌هات...!

 

در سينة تو معجزة جاريِ ابد

در قصّة ازل، نَفَسَت نفخة حيات...

 

اي نيزه‌ها ابولهبِ  سورة سَرَت!

اي خونِ منتشر شده‌ات آية زكات!

 

اي نامِ مُستعارَت قرآنِ محكمات!

اي آفتاب پيشِ تو وُ ساية تو مات!

 

قبله‌نمايِ گُم‌شدة ما! هُمايِ ما!

قرآنِ ناطقِ شبِ ما! كشتيِ نجات!

 

بشكن نمازِ باطلِ امواجِ مُرده را...

ما تشنه‌‌ايم... تشنة توفاني از فُرات...

 

لب باز كن... به لهجة قرآن اذان بگو

تا بگذريم راكع و ساجد از اين صراط

 

آن روز، عشق را به چه نامي صدا زدي

در خَلسة قُنوتَت و در ذكرِ ربّنات؟

 

... آن روز ظهر، از چه سماعي كه دَم زدي،

هستي به اقتداي تو افتاد در نشاط؟

 

اي نامِ مُستعارت قرآنِ مُحكمات!

اي آفتاب، پيشِ تو وُ ساية تو مات!

 

بي‌شك به اعتبارِ تو وُ خاندانِ توست

نوري به مُمكنات اگر كرده التفات

 

فرداست بشنويم كه در سور مي‌دمند:

«يا ايُّها‌الذينَ گرفتار در لُغات!

 

قرآنِ ما سخن گفت از جانبِ حجاز...

خورشيدِ ما بر آمد... قد قامتِ‌الصَّلوة...!»