رگهای فرات


                                        تا فرو دستها

                          در گلوی زمین جاری بود

                                  وغاصبان مَهریه دریا

                                                    عبورش را

                              به روی لبهای ذریه عشق

                               منع کردند

                          تا شمدانی شش ماهه مهتاب

                                                          در گلدان گهواره 

                                                     پژمرده شود .

                                                   

                                            می تابید

                                          عطشی سوز ناک

                                         بر خیمه آسمان

                                                        و

                                      مابین تشنگی گلها

                                                        و

                                      زخمهای مشک

                                     دستان مهربان ماه


                                         ازنفس

                                           افتاد .

                                       

                             زیر طوفان شمشیرها

                                 از خون خورشید

                                   زنبقی روئید

                                          تا نسیم آن

                           آدمیان را با فضیلت آشتی دهد

                                                      برای تولد دوباره

                                       انسان ......