بیا به خلوت قلبم حضور روحانی

که درد خستگیم را فقط تو می دانی

تویی که رمز الفبای باورم هستی

چرا به خلوت اُنست مرا نمی خوانی ؟

ترا به چشمه ی ابیات تازه می بارم

 به شعر ابر سیاهم شب زمستانی

 میان بغض غزلها به نام پُر حُسنت

 خروش قافیه ام ، نه نزول قرآنی

 منی که شهره ی عامم به جرم بی کیشی

 بگو ز سیل سپاهت عقب نمی رانی

 عمود سرد و سیاهی به تلخی رنگم 

 بکش به رنگ سیاهم حجاب نورانی

 شبی که ماه منا را به مکه بخشیدی

 هوای آینه پُر شد ز نور ربانی

 به حکم کهنه کتابی که گشته جاویدان

 توئی که سرور سبز همه شهیدانی