آنجا که آب،

 آب گوارا، سرد

 زیر رکاب و چکمه او می تافت،

 او در زلال خویش نظر می کرد

 دریاچة صفا

 بر سینه فرات فروزان بود

 در شط، عنان اسب رها کرد

 کف زیر آب برد

 ابری لطیف و نرم چو غفلت

 خورشید لحظه را

 گویی به قدر جنبش یک موج از نسیم

 در زیر خواب برد

 ناگاه

 سیلی ز خاطرات

 جاری به روی آینه صاف آب شد

 دریای غیرتش متلاطم گشت

 آنگاه

 آن دست تابناک

 با چار چشم بر سر آن آبها گریست

 (دریایی از صفابر سینه فروزان بود)

آنجا که آب

 آب گوارا، سرد

 زیر رکاب و چکمه او می تافت

 او در زلال دوست نظر می کرد      

 مشکی به دوش دور شد از التهاب شط

 اما

 تصویر این زلالی بی پایان

 تا دامن ابد

 در جویبار زمزمه تاریخ

 تکرار می شود.