پلک صبوری می گشایی
و چشم حماسه ها
روشن می شود
کدام سر انگشت پنهانی
زخمه به تار صوتی تو می زند
که آهنگ خشم صبورت
عیش مغروران را
منغص می کند
می دانیم
تو نایب آن حنجره ی مشبّکی
که به تاراج زوبین رفت
و دلت
مهمانسرای داغ های رشید است

ای زن !
                 قرآن بخوان
                              تا مردانگی بماند
                                قرآن بخوان
                      به نیابت کل آن سی جزء
                        که با سر انگشت نیزه
                      ورق خورد
                                قرآن بخوان
                              و تجوید تازه را
                             به تاریخ بیاموز
                               و ما را
                          به روایت پانزدهم
                                 معرفی کن
                               قرآن بخوان
                               تا طبل هلهله
                        از های و هوی بیفتد

خیزران
                         عاجزتر از آن است
                          که عصای دست
         شکستهای بزک شده باشد
                                                       ***
                                                       شاعران بیچاره
                                                       شاعران درمانده
                                                       شاعران مضطر
                                                       با نام تو چه کردند ؟
                                                       ***
                                                       تاریخ ِ زن
                                                       آبرو می گیرد
                                                       وقتی پلک صبوری می گشایی
                                                       و نام حماسی ات
                                                       بر پیشانی دو جبهه ی نورانی می درخشد :
                                                   زینب !