خاتون کوچک

خاتون کوچکی است
و دشت
                   
که به تاراج رفته است
و روح بهار
                     
که به شیشه دیو زندانی است
...

خاتون کوچکی است

و آب
           
که از تشنگی هراسان است
و نخل         
          
که به سجده‌ی گامهاش افتاده است
و خون
           
که پرده دار خروشان آسمانی هاست

خاتون کوچکی است.
و علقمه در دستهای کوچکش
                                           
عمق بزرگ فاجعه ای مهیب
و صدایی که غمگنانه می خواند:
                                  «
آیا کسی هست که...؟»

آری،
                 
خاتون کوچکی است
پرچم به دوش
گامی به پیش
                             
بگذار بگذرد.
-
بانوی خیمه‌ها
-
از بین لاله ها
              
آری،
                          
بگذار گم شویم
                         
در چشمه های خون
                                                        
گهواره ها کجاست؟!
دستان کوچکش
       
خالی ز نان
          
لبریز نام
                       
تا انتهای خاک

بر بام خیمه هاست
                 
آوای «آری»ش
                                     
خاتون کوچکم،
                                                                   
بانوی کربلاست.