کنار دل و دست و دریا، اباالفضل!                  تو را دیده ام بارها؛ یا اباالفضل!

تو، از آب، می آمدی، مشک بر دوش-            و من، در تو، غرق تماشا؛ اباالفضل!

اگر دست می داد، دل می بریدم                  به دست تو، از هر دو دنیا، اباالفضل!

دل- از کودکی- از فرات، آب می خورد             و تکلیف شب:" آب، بابا، اباالفضل."

تو لب تشنه  پرپرشدی، شبنم اشک-            به پای تو می ریزم، اما، اباالفضل!

فدک، مادری می کند کربلا را؛                       غریبی، تو- هم- مثل زهرا، اباالفضل!

تو را هر که دارد، زغم، بی نیاز است؛             وفا- بعد از این- نیست تنها، اباالفضل!

تو با غیرت و، آب و، دست بریده:                    قیامت، به پا می کنی؛ یا اباالفضل!