بازخوانی گزارش مولانا از عزاداری شیعیان حلب:

 

تعزیت داشتن شیعه‌ی اهل حلب هر سالی در ایام عاشورا به دروازه‌ی انطاکیه و رسیدن غریب شاعر از سفر و پرسیدن کی این غریو چه تعزیه است.

 

 روز عاشورا همه اهل حلب                         باب انطاکیه اندر تا به شب

گرد آید مرد و زن جمعی عظیم                      ماتم آن خاندان دارد مقیم

ناله و نوحه کنند اندر بکاء                            شیعه عاشورا، برای کربلا

بشمرند آن ظلمها و امتحان                         کز یزید و شمر دید آن خاندان

نعره هاشان می رود در ویل و وشت              پر همی گردد همه صحرا و دشت

یک غریبی شاعری از ره رسید                    روز عاشورا و آن افغان شنید

شهر را بگذاشت و آن سو رای کرد                قصه جست و جوی آن هیهات کرد

این رئیس زفت باشد که بمرد؟                    این چنین مجمع نباشد کار خرد

نام او القاب او شرحم دهید                        که غریبم من شما اهل ده اید

چیست نام و پیشه و اوصاف او؟                   تا بگویم مرثیه زالطاف او

مرثیه سازم، که مرد شاعرم                      تا از اینجا برگ و لا لنگی برم

آن یکی گفتش که: هی دیوانه ای؟            تو نه ای شیعه، عدّو خانه ای

روز عاشورا، نمی دانی که هست              ماتم جانی که از قرنی به است؟

پیش مومن کی بود این غصه خوار؟            قدر عشق گوش عشق گوشوار؟

پیش مومن ماتم آن پاک روح                    شهره تر باشد زصد طوفان نوح

 گفت: آری لیک کو دور یزید؟                    کی بده ست این غم؟ چه دیر اینجا رسید؟

چشم کوران آن خسارت را بدید               گوش کرّ ان آن حکایت را شنید

خفته بود ستید تااکنون شما؟                که کنون جامه دریدیت از عزا

پس عزا بر خود کنید ای خفتگان!             زآن که بد مرگی است این خواب گران

روح سلطانی ز زندانی بجست                جامه چه درانیم؟‌و چون خاییم دست؟

چون که ایشان خسرو دین بوده اند           وقت شادی شد چو بشکستند بند

سوی شادروان دولت تاختند                   کنده و زنجیر را انداختند

روز ملک است و گش شاهنشهی            گر تو یک ذره از ایشان آگهی

ورنه ای آگه، برو بر خود گری                   زآن که در انکار نقل و محشری

بر دل و دین خرا بت نوحه کن                  که نمی بینید جز این خاک کهن

ورهمی بیند چرا نبود دلیر                      پشت دار و جان سپار و چشم سیر؟

در رخت کو از می دین فرخی؟               گر بدیدی بحر، کوکف سخی؟

آن کو جو دید آب را نکند دریغ                 خاصه آن کو دید آن دریا و میغ