ظهر دیگر روز

           آن علم های رشید

                          از شانه ها افتاد

خیمه ها را

             باد آتش زد

گیسوان گریه ها پرشید

چشم هایم سوخت

در گلویم

         واژه ها در هم گره خوردند

هق هقی کردند و

                          پژمردند

آن طرف تر

            رود تابستانی اندوه

                        جاری بود

من کنار زخم های منتظر ماندم

                  رودهای خشک

                  زخم های انظار ما

                  چارده قرن آبرو دارند