(۱) هواي ابري بعد از ظهر

گرچه بيرون مي دهي از ســينه آه ســـــــــــرد را

رو بگــــــردان و نبيـــن بانوي من ... آن مرد را!

اسـب خونيني به سمت خيــــــــــمه مي آيـــد ولي

ديدي اســــب بي سواري ... راه خود كج كرد را؟

خيمه ها مي سوخت و چشم حسين (ع) از قتـلگاه

خون فشـــــــان گرديد وقتي ديد دود و گرد را ...

همســــــــرخورشيد ، ديدم من كه آه ســــــينه ات

زير و رو كرده دل اين مردم نامـــــــــــــــــــرد را

r

داغي از اين بيشـــــتر، يك گرگ وحشي آن طرف

زير خاك خيـــــــــــمه مي جويد شهيـــــد درد را؟

رو بگردان ... نيزه ها در خاك ؟! واويـــلا كه باز

خون شتك زد از زمين تا آســــــــــمان زرد را ...

 

۲) فصل صبوری

از زمين تا آسمــــان ، خورشيد چيـــــــدن سـاده نيست

گرچه بي اذن خــــــــــــدا ، حتي پريدن ســــــاده نيست

هم نشــــــــيني با امــــــــــــام عشق ، اوج بودن اسـت

زندگي بعد از شهيـــــــــد حق گزيدن ، ســـــــاده نيست

آه ! می فهمـــم كه بي اصــــــــغر چه حالي داشـــــتي!

كودك شــش ماهه روي نيزه ديدن ، ســــــاده نيست!!!

...

مــــــــــرد ميــــــخواهد بفهــــــــــــمد معني اين درد را

از ديار شــــــــــــام تا كوفه دويدن ، ســـــــــاده نيست!

عشق يعني اينـــــكه بعد از يار خود يك ســـــــال ... نه!

باورش سخت است ... اينگونه تكيـــدن ، ســــاده نيست

باورش ســـخت است آنچــــه ديدي و آنجــــا گذشــــــت

نيزه ها ؟ تير سه شعــــــبه ؟ نه! شنيدن ســــاده نيست!

 

(3) مقتل خواني بدون صدا

چشــــم هايت روي نيـــزه واي بر ســــر خشك شد

روي سر؟ نه! ... لاله ي شش ماهه پرپر!خشك شد

مقتــــل اينــــجا ساكت است اما بگويم كه چطـــــور

شيــر در رگهاي پر مهـــــر تو ــ مادرــ خشـك شد؟

آن قــدر بر سيــــنه ات سيـــــنه زدي بانوي من ...

آن قــــدر خون گريه مي كردي كه ديگر خشــك شد

آن قــــدر شيون زدي ، مرثيـه خواندي، سوختی ...

خون به جاي شعــــر روي سطح دفتــــر خشــك شد

از خجــــــــــالت نخـــــل هاي شهـــــر خرما بر نداد

تا نرفتي زير هر نخــــــل تنــــــــاور... خشـــك شد!

بعد اصـــــغر، سايه و آب و غــــــــــذا مرگ تو بود

بعد مولا ريشــــه ی عمــــر تو آخــــر خشــــك شد!