قد من از غم مرگت کمان است              فغان و گریه ام بر آسمان است

دگر در چشم من اشکی نمانده           زبس بر دامنم هر دم روان است

بر این غم من چگونه تاب آرم               که بینم رأس پاکت بر سنان است

ندارم طاقت دیدن که جسمت              چنین بی سر ز جور کوفیان است

چنان شد پیکر تو سنگ باران                  که از چشم من گریان نهان است

تمام خیمه می گرید به حالم                  چو می بیند نگاهم بر سنان است

حرم در گریه و در نوحه خوانی               سپاه کوفه اما شا د مان است

خدا را طاقتی دیگر نماندم                     به لب از غصه ات هر لحظه جان است

به گرد من حرم در آه و زاری                 مرا  دامن به دست کودکان است

کنار علقمه افتاده عباس                      همان کو کشته بهر تشنگان است

پناه خیمه های تشنه لب بود                ز مرگش در حرم آه و فغان است

نگه کن از سر نیزه که زینب                  به سوی شام با دشمن روان است

ز من منما دریغ این یک نگه را              که در من نی دگر تاب و توان است