پا به پای اسب مرگ
می‌برد کجا مرا نیزه‌دار آفتاب
این منم سپیده‌ام بی‌قرار آفتاب
هر کجا نشسته‌ام بی‌صدا شکسته‌ام
من نبوده‌ام چرا در کنار آفتاب
پا به پای اسب مرگ آمدم ز راه دور
هان چه شد که گشته‌ام سوگوار آفتاب
ای خدای روزگار، ای طبیب آشنا
در کجا نشسته‌ای پرده‌دار آفتاب
می‌کُشند امام را من ولی اسیر تب
داغِ داغِ داغ داغ در حصار آفتاب
آنچنان که نشنوم بانگ «یا سیوف» را
تا همیشه مانده‌ام داغدار آفتاب
ذوب می‌شوم عزیز لحظه‌ای نگاه کن
پلک‌ها فتاده‌اند شرمسار آفتاب
شب، شب طلوع خون بارش ستاره‌ها
بس که تیره می‌شود روزگار آفتاب
من چگونه طی کنم این کویر خشک را
شب چگونه سرکنم بی‌سوار آفتاب
قتل‌گاه و نیزه‌ها بوسه‌های زخم و تیغ
هیچ‌ کس نمی‌کند شب شکار آفتاب
باورم نمی‌شود مُثله مُثله می‌کنند
بوریا بیاورید ای تبار آفتاب
قطعه قطعه می‌برند این حرامیان مست
لخته‌های سرخ را یادگار آفتاب
ای امام عاشقان بغض من که وا نشد
دل شکسته شد سحر در جوار آفتاب