ز بس در گلو عقده دارد دلم                  به زانوی غم سر گذارد دلم
چنان داغدار توام روز و شب                  که خونابه از دیده بارد دلم
تو را ای خدایی ترین آرزو                      به دست خدا می‌سپارد دلم
تو رفتی ولی یاد تو ماندنی است           پس از تو چنین می‌نگارد دلم
اسیرم اسیر غم عشق تو                   سر کوی تو خانه دارد دلم